DOÇENT ŞUAYYİP YÜCEL

Şuayyip Yücel, 2001 yılında Süleyman Demirel Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü’nden mezun oldu. 2006 yılında yüksek lisans öğrenimini, 2011 yılında ise Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Resim Anasanat Dalı’nda sanatta yeterlik eğitimini tamamladı. Sanatçı/Akademisyen, 31. DYO Resim Yarışması Ödülü’nü 2004 yılında, T.C. Dışişleri Bakanlığı Genç Sanatçılar Başarı Ödülü’nü ise 2006 yılında aldı. Sanatçı/Akademisyen, ulusal ve uluslararası ölçekte çok sayıda karma sergide eserleriyle yer almıştır. Yücel, 2018 yılında “Kaygı ve Varoluş”, 2020 yılında “Bu Neyin Kafası” ve 2023 yılında “Antagonist Portreler” adlı kişisel sergilerini açtı. 2023 yılında doçent unvanını aldı. Sanatçı, çalışmalarını kendi atölyesinde sürdürmekte; 2011 yılından bu yana Kırıkkale Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü’nde öğretim üyesi olarak akademik ve sanatsal üretimine devam etmektedir. Sanatsal ve akademik çalışmalarında özellikle portre, insan psikolojisi, varoluş, gündelik gerilim, görsel algı, optik görme biçimleri, fotoğrafın resim sanatı üzerindeki etkisi, dijital illüstrasyon programları ve uygulamaları ile teknolojinin görsel ifadeye entegrasyonu gibi konular üzerinde yoğunlaşmaktadır. Resmi, bireyin iç dünyasını, ruhsal gerilimlerini ve çağdaş yaşamın kırılgan yönlerini görünür kılan güçlü bir ifade alanı olarak ele almaktadır. Portreyi ise fiziksel benzerliğin ötesine geçen; kimlik, yüz, bellek ve varoluş katmanlarını açığa çıkaran bir araştırma alanı olarak değerlendirmektedir. Şuayyip Yücel’in dijital illüstrasyon programları ve uygulamaları alanındaki çalışmaları, teknolojik araçların görsel anlatım olanaklarıyla ilişkisini incelemektedir. Özellikle glitch sanatı, görsel yüzeyi bozma, parçalama ve yeniden kurma süreçleri üzerinden çağdaş bir ifade biçimi olarak ele alınmakta; portre sanatında geleneksel temsil anlayışı dijital yöntemlerle yeniden yorumlanarak bireyin kimliği, algısı ve duygusal derinliği araştırılmaktadır. Bu yönelimiyle sanatçı, dijital araçların sunduğu imkânlar aracılığıyla estetik sınırları genişletmeyi ve görsel sanatların dönüşen yapısına katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. Şuayyip Yücel graduated from the Department of Painting at the Faculty of Fine Arts, Süleyman Demirel University, in 2001. He completed his master’s degree in 2006 and his proficiency in art degree in 2011 at the Department of Painting, Institute of Social Sciences, Hacettepe University. As an Artist/Academic, he received the 31st DYO Painting Competition Award in 2004 and the Young Artists Achievement Award of the Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Türkiye in 2006. As an Artist/Academic, he has participated in numerous national and international group exhibitions. Yücel held his solo exhibitions titled “Anxiety and Existence” in 2018, “What Kind of Mind Is This?” in 2020, and “Antagonist Portraits” in 2023. He was awarded the title of Associate Professor in 2023. The artist continues his work in his own studio and has been pursuing his academic and artistic production as a faculty member in the Department of Painting at the Faculty of Fine Arts, Kırıkkale University, since 2011. In his artistic and academic studies, he particularly focuses on portraiture, human psychology, existence, everyday tension, visual perception, modes of optical seeing, the impact of photography on painting, digital illustration programs and applications, and the integration of technology into visual expression. He approaches painting as a powerful field of expression that renders visible the individual’s inner world, psychological tensions, and the fragile aspects of contemporary life. He considers portraiture as a field of inquiry that goes beyond physical resemblance, revealing layers of identity, face, memory, and existence. Şuayyip Yücel’s work in the field of digital illustration programs and applications examines the relationship between technological tools and the possibilities of visual expression. In particular, glitch art is treated as a contemporary mode of expression through processes of disrupting, fragmenting, and reconstructing the visual surface; within portraiture, traditional approaches to representation are reinterpreted through digital methods in order to explore the individual’s identity, perception, and emotional depth. Through this orientation, the artist aims to expand aesthetic boundaries by means of the possibilities offered by digital tools and to contribute to the changing structure of visual arts.